In illo tempore, want anders denkt de in vele opzichten felbegaafde doch op andere punten weinig verdraagzame medemens weer dat ik zomaar wat uit de duim zuig, werd ik zeer tegen mijn zin geboren, tot overmaat van ramp in de negorij geheten Dendermonde, te midden van ruxefnes uit een of andere wereldoorlog, niet ver van schoenmaker Tommy en rechtover Frederic L., de begaafde doch versmade gitarist, wiens broer wel minister werd doch achteraf sterfelijk bleek, – kon het erger? Neen. In tegenstelling tot de kinderen van heden had ik wxe8l twee ouders, de een speelde met glans de rol van mijn vader en de ander was in niets minder dan alles zijn spiegelbeeld, met alle hebbelijkheden en uitwendigheden van dien. Maar aten wij vlees, dronken wij wijn, waren we geliefd of gehaat, was armoede ons lot, was ik een bedplasser of een onuitstaanbare etter, en was de man die het mansardekamertje op het zoldertje boven ons hoofd bewoonde een dronkaard, een dichter of een dief, nooit zal ik het met zekerheid weten: al jarenlang ben ik de enige dorre loot aan de dode tak op de in negentienhonderd en zoveel gerooide boom in het bos dat nooit woud wilde worden. Het familiearchief werd aan de ratten geschonken en voor de erfelijke kasten kreeg ik geld, boeken waren er niet en al het eten was op, behalve twee diepgevroren forellen die ik de vanger terugbezorgde.

Het duurde dan ook niet lang of ik werd afgrijselijk ziek, en op een avond om half tien werd ik officieel dood verklaard, zelfs mijn beentjes hadden al opgehouden met spartelen. Ik zag zo blauw als wat en werd tegen beter weten in nog korte tijd afwisselend in heet en ijskoud water gedompeld, maar priester en acoliet waren al zingend en biddend onderweg, en wanneer ik dit schrijf reeds tot op minder dan tweehonderd meter van mij genaderd. Daar schrok ik zo hevig van dat ik op slag begon te genezen, ook al bleef ik er slecht uitzien.

Bij wijze van straf werd me de daaropvolgende jaren de kunst van het lezen en het schrijven, zeg maar van het liegen en het bedriegen bijgebracht door een resem godslasteraars en kinderpotelaars teveel om op te noemen, maar van ieder van hen ken ik nog exact de voornaam, de familienaam en de bijnaam, en is 052.230.29 niet het telefoonnummer van een van hen?

In een klein stalletje leerde ik in halve duisternis muizen met een strooien hoedje op en blauwe schoentjes aan veel te kleine voeten rondjes fietsen, en bij het licht van een gedoofde kaars waande ik me circusdirecteur Ali Tondeur terwijl ik van houtkrullen een driemastige tent maakte, – et xe7a, mon vieux Bxe9bert, il faut le faire. x92s Avonds bij het slapengaan vertelde ik mijn vader van grote Jan en zijn reuzenfiets, die nog groter was dan de wereld zelf, maar kleiner dan mijn ogen die van vaak toevielen, en mean while, uit te spreken zoals Chuck Berry het zingt, verrichtte mijn moeder huishoudelijke taken, met of tegen haar zin, omdat het nodig was of zomaar, en waarom niet, misschien leed ze aan een dwangneurose. Alle dagen was ze ziek, 84 jaar aan een stuk, net Kortjakje, nu ja, niet echt, neen, helemaal niet zelfs, want u kent toch het verhaal van Kortjakje, het Hollandse meisje van plezier? Wel, zo was mijn moeder niet: ik was en bleef haar enig kind, voorbehoedsmiddelen bestonden zeventig jaar geleden tot haar grote vreugde en mijn grote spijt nog niet, en op slachtofferhulp heb ik nooit kunnen rekenen.

Veel later bracht ik mezelf tussen hamer en aambeeld, want een sikkel hadden we niet, de naar vreemde planten en giftige avonturen ruikende vaardigheden van het autonoom en afwijkend doemdenken bij. De basis voor xe9xe9n plus xe9xe9n is drie was gelegd. Terwijl mijn vader op de dorpel van blauwe steen stoofhout kapte en mijn moeder de nachtemmer voorzichtig ledigde in het greppeltje achter het stalletje, en stukjes bruingevlekt gazettenpapier langs buurmans hoveke in de richting van de vieze beek vaarden, hield ik me op mijn alkovenkamertje bezig met het leren achterwaarts tellen en het inwendig opzeggen van het alfabet van beneden naar boven en omgekeerd, zonder ook maar het geringste geluid te maken. x92t Is zo ne brave, ik hoor het de vele tantes nog in koor zeggen, en van pure woede sloeg ik een, twee, drie vliegen na mekaar dood, en dat, zelfs dat, alleen dat beklaag ik me nu nog. Op ons achterwerk stonden altijd flarden onleesbaar Nieuws van de Dag gedrukt, want ook al woonden we in een bouwvallig nest en bestond het toilet uit niet veel meer dan een wiebelende plank boven een put vol stinkende stront, steeds lagen ter reiniging der anale zone voldoende netjes op maat gescheurde, maar terzake vanwege veel te hard, weinig efficixebnte stukjes krant van eergisteren binnen handbereik, want van roze of naar jasmijnen geurend wc-papier hadden we nog nooit gehoord, als het al bestond. En sinds ik in 1951 in het halfdonker eens op rampzalige wijze de gapende opening voor begane grond had aangezien, stond voor mij in een hoek van de keuken steeds een kleine roestige emmer klaar, en ook daar lag verscheurd ochtend- en avondnieuws binnen handbereik, verborgen onder twee aan mekaar genaaide versleten handdoeken, een stilleven zonder weerga.

Naarmate de tijd vorderde, en dan heb ik het niet over uren, dagen of weken, en ikzelf navenant en onophoudelijk ouder werd, stapelden de herinneringen aan van alles zich op, ook al was er volgens mij nog niets gebeurd dat me de moeite van het onthouden waard leek. In de ogen van Jan en Allemie was ik echter al lang een buitengewoon onnuttig lid van alle mogelijke maatschap en denkbaar gezelschap geworden, en zelf twijfelde ik aan ongeveer alles, alleen van mijn toekomst was ik zeker: ground zero.

Ondertussen bleken de eeuwen gewisseld, en een geheim, doch groezelig drieschap van rechter, advocaat en ambtenaar had profijt geroken, en met list en macht probeerden ze me te verschalken: na tweexebntwintig uur schoof deurwaarder Piet de beaamde leugens van ambtenaar Klets onder de deur, gezeten aan een bureautje dat het hare niet was zette advocaat Minnepoes de beaamde leugens van Piet et cetera kracht bij alsof haar leven er van afhing en het mijne van geen tel was, en verscholen achter indrukwekkende stapels onbeschreven papier in een getralied hok van vier op vier aan het einde van een ellenlange gang in een gebouw vol doolhoven en parasieten bevestigde een rechter zonder naam, meer man dan vrouw mijn ongelijk alsof ik daar zelf ooit ook maar xe9xe9n ogenblik aan had getwijfeld. En al is het nu even stilte voor de storm, mij en de mijnen brengt dat duivels gezelschap ten onder, dat hebben ze elk apart en plechtig beloofd aan de vieze stinkslak die haar wast in het wijwater dat ze zelf plast, – ze zouden eens moeten weten.

Na drie maanden van zeer slecht weer werd het op een dag tegen alle verwachtingen in weer 4 februari en ik schoot in een lach als ik vroeg in de ochtend allerhande autox92s de ene na de andere, eerst rode, dan groene en tenslotte niets anders dan grijze in dezelfde richting zag wegkoersen, en nog diezelfde avond verwonderde ik me er al evenzeer over als ik dezelfde non-bolides met zx92n allen in tegenovergestelde richting en omgekeerde volgorde achter wat heet de kim weer zag verdwijnen. Ik bespaar u mijn ervaringen van 5, 6, 7, 8, 9 en alle daaropvolgende februarix92s. Maart sla ik ook over, en september bestond toen nog niet, op naar 1981 dus, al is dat een flinke stap terug in de tijd.

Ik ergerde me al een tijd aan al het warm water dat in ruil voor een handvol grijpstuivers die de mijne hoorden te zijn naar believen uit de designkranen der buren stroomde, terwijl ikzelf om twee emmertjes met koud slijm te vullen acht minuten onophoudelijk diende te pompen. Ook sindsdien sliepen in onderaardse metrogangen te Antwerpen, Luik, Charleroi en Brussel mensen bij gebrek aan woonst op de grond, ook al stonden er in iedere straat van elke stad van deze strontstaat honderdduizend en misschien wel veel meer huizen leeg. Uit protest tegen zoveel centrale verwarming weigerde ik nog langer mazout te bestellen, en toen ook dat niet lukte vulde ik in de toenmalige Vredestraat te Lebbeke de tank eigenhandig met regenwater, een ontploffing kon nog nipt vermeden worden. Rekeningen betaalde ik niet meer en brieven met aanmaningen gooide ik ongeopend in vuur zonder rook, en omdat zoals iedereen weet een ongeluk een kuddedier is, overkwam me gisteren de lectuur van een tekst waarin Eric Rosseel oproept om op 7 juni e. k. niet te gaan stemmen. Eric Rosseel, vroeg ik me verbijsterd af, wie zou dat wel kunnen zijn, alleszins geen rode duivel zoals een beklagenswaardige fan hem noemt, want laat me niet lachen, er is maar xe9xe9n zwart schaap en dat ben ik.

Zo voel ik me de ene dag konijn en vreet ik de daaropvolgende ochtend haver als een vers beslagen zebrapaard, als ik al niet op arendswijze hoog in het zwerk schijnbaar doelloos rond zweef in plaats van hoge toppen te scheren, en zie, daar loop ik nu weer in een of andere winkelwandelstraat te scharrelen als een poulet fermier uit de door mij zo verafschuwde Franse en naar rottende vis ruikende Gers, en kijk, kijk, roep ik naar enkele omstanders, een kangoeroe, en terwijl ze reeds wegvluchten probeer ik nog de wijkagent te imiteren, doch meestal gedraag ik me als een ezel, wat overigens allemaal op hetzelfde neerkomt.

En zo is het inderdaad: waar gisteren de zomer nog voor de deur stond, plast nu de oude dag in mijn broek; na zoveel jaren van vallen en nooit opstaan en opnieuw beginnen en nog een keer vallen en niet kunnen opstaan en weer herbeginnen, zit ik nu definitief met de gebakken peren. Eet smakelijk.

Ziezo. Van iedere poppenkast gaat op een dag het deurtje dicht. Ik weet dat mijn voddenmannen niet veel voorstelden, maar H & M en ikzelf waren er blij mee, – we hebben wat afgelachen, wees daar maar zeker van. Mij rest niemand te danken, en evenmin zeg ik tot weerziens.

.

Einde jaren vijftig, tot een flinke stap in de zestig werd alles wat kon vliegen en geen vleugels had en niet van Amerikaanse origine was als gevaarlijk en minstens levensbedreigend beschouwd. De aarde was nog niet aan opwarming toe, en de oorlog die hevig woedde was koud. In lokalen die thans zelfs niet meer voor koeienstal in aanmerking zouden komen, maar waar toen zuigelingen werden gewogen en ingexebnt tegen de pokken en de mazelen, de plaatselijke fanfare hoogdagen vierde en boerinnen leerden koken, lezen en schrijven, zongen op zaterdagavond rabiate anticommunisten liederen die zeer kadansk klonken, – mijn vader was een zeer goed zanger, een geboren muzikant en een uitmuntend danser. (Ik heb nog fotox92s waarop hij trompetter is in het leger van de koning, in wiens naam hem achteraf onterecht rechten werden ontnomen die hij nooit meer heeft teruggewild.) Maar wat het voorafgaande betreft hingen er aan zijn boom helaas geen appels, erger nog, als enig kind viel ik uit alle manden, – het heeft zelfs meer dan een halve eeuw geduurd eer ik mezelf terugvond. En nog weegt sommige verledenheid zwaar op mij, wie me kent weet er alles van en sommigen hebben zelfs met mij te doen. Dat is niet nodig, niet meer.

In die dagen kwamen soms nog mensen bij ons aan huis, zelf ken ik dat probleem niet, en ze werden als onze vrienden beschouwd, maar de hele gebuurte bekeek hen scheef, en ons ook, maar dat vonden we vanzelfsprekend, het tegendeel zou ons verbaasd hebben, en mij nu nog. Koffie, cognac, lauw bier zonder schuim, half verpulverde sigaren die mijn moeder in een glazen stolp bewaarde, niets was goed genoeg voor deze gasten. Verstonden we hen niet altijd, dan was het omdat ze geleerder waren dan wij, begrepen we hen verkeerd dan weten we dat aan onze eigen domheid, schrikten we terug van hun snode plannen dan was het omdat we zelf lafaards waren. Een ervan, klein, mager en gebocheld, sprak vloeiend Latijn en heette Marcel van K., een bevlogen Gentenaar, en met de mensenkennis die me metterjaren is aangesmeerd weet ik nu dat hij geniaal was en aan zijn benen niets haperde, maar vriend van Drankeghem velde hem voortijdig. En zoals hem herdenk ik er zo nu en dan nog een aantal, twee ervan werden bijna honderd jaar. Als kind kon ik geboeid luisteren naar de heroxefsche verhalen van mensen die Gods dienaar waren geweest in Rusland en Spanje, en klaar stonden om Hongaarse vluchtelingen op te vangen. Behalve deze luiden kwamen bij ons ook blinden, Berbers en Aziaten aan huis, ik zeg niet waarom. Tientallen mensen hebben we uit de ellende geholpen, later werden we van racisme beschuldigd en zijn we zelf in de miserie beland, tot spijt van wie het benijdt.

Nu de planeet opwarmt en het er in het heetst der diverse strijden zeer onmenselijk aan toe kan gaan, het helpen van mensen in nood strafbaar is geworden en alles wat mooi is vernietigd dient te worden op bevel van wie ik gaarne de toegang tot mijn bestaan zou ontzeggen, is er geen plaats meer op deze wereld voor mij, en ja, zo werkt dat, denk ik dan, wetende dat van mij wel eens ten onrechte wordt beweerd door schorem dat nog geen hamer van een nagel kan onderscheiden dat ik nog nooit gewerkt heb. Maar: aan rust ben ik toe, eeuwige rust. (Dus.)

Ik vraag me nog steeds af of onze destijdse gasten ongelijk hadden. Wie strijdt er tegenwoordig immers nog voor wat? Jaja, de Taliban gaan uitmoorden omdat die de vrouwen dit en de kinderen dat, maar als ze op betaald verlof zijn hebben ze zelf vooral last van losse handjes en dito zeden, – wat wilt u, heeft u het Sinister van Oorlog al eens goed bekeken? Iedereen die niets nodig heeft wordt zonder wenken bediend, en al de anderen zijn ongewapend, niet ter taal of op sterven na dood.

(Ik weet niet wat), roept de buitenslaper, en voor hem liggen links alle oorzaken van zijn kwalen en rechts alle gevolgen. Ik weet weinig of niets af van hersenkwabben, maar wat ik sinds de jaren zestig tot nu zag gebeuren rondom en met mij, maakt dat ik me tot de daklozen reken en gretig hun taaltje spreek. Mij zijn de vrouwtjes die iedere dag duizend katten voeren en in een souterrain wonen liever dan de dames en heren uit het Gentse miljoenenkwartier waartoe ik ook alle bewoonde omliggende straten reken. Geef mij maar een werkloze dokwerker uit de Seefhoek die me ongevraagd naar de keel grijpt en me achteraf een pint betaalt waar ik hem evenmin om gevraagd heb, en die ik nu met de kennis die ik uit ongelezen boeken heb vergaard ook zou weigeren. Gaat er xe9xe9n mensensoort boven bergbewoners die warmte en koude delen met zes schapen, twee koeien en een ezel die Pompom heet? Heeft u zelf al eens geleefd in een gebied waar wat uit uw handen valt voor immer in een zwart gat verdwijnt, of heeft u er zelf een? Nog ben ik blij en fier als ik de uitgestoken hand van een politicus of een schrijfzwijn weiger te drukken of te schudden, of aan te raken.

En dan nu: twee sneden volkorenbrood waarvan korst en kruim al sinds gisteren dezelfde eigenschap delen, een flinke lik sojasmeer en ofwel honing ofwel pindakaas, – eerst even kijken wat een en ander kost. Doodgaan met een volle maag, dat lijk me wel wat. Tot later.

.

Ik draag mijn blauwe ribfluwelen vest, een beige hemd en schoenen uit de Aldi, 9 euro voor twee, maar ze knellen een beetje en zien eruit zoals ikzelf: dom en belachelijk.

* * *

Ergens

x93Ha, rouwmarsen!x94

Tot mij wordt gesproken met het stemmetje van een roestige zakhorloge waarvan de mechaniek ontbreekt en de wijzerplaat zoek is, en ik vraag me af: staat hier een dwerg voor mij en niet een prototypische zieligaard, laat staan een vent van een boom, of ben ik blind, en: bevind ik me in nummer 17 der Dorpstraat, u weet wel waar, of weet u het niet? Weet u niet dat in Vlaanderen schapen nog met de hand worden gemolken en dat moeder de vrouw, want vader doet niks zorgt voor het inkomen, dood vlees bakt in een pan met boter, – boter? Solo, ja.

En toch. Ik zie een mens die er amper een is glunderen, hij houdt me voor wat ik niet ben en daaraan beleeft hij deugd, ja, tot dat soort goedertierenheid ben ik wel in staat, maar zwijg me van de tien geboden. Zijn vrouw kruist de armen, dit gaat dus een lang verhaal worden, kwart na vier, alhoewel: ikzelf heb vroeger eens veertien dagen gezeten, maar van enig verhaal is nooit sprake geweest.

x93Ik herinner me,x94 zegt hij, en als dit geen mompelen is dan ben ik geen umlaut, want wat volgt is getater en gesnater zonder einde, alsof het mij interesseert, al wat ik doe is in mijn ogen hoe dan ook bijverdienste en meer niet. Ik probeer voortduren beleefd te knikken en zij veinzen een gemaakt snikken. Vroeger is nu niet en vandaag telt voor mij de nieuwe zakelijkheid, – er zijn er die Otto Dix daar ook bij rekenen, ik niet.

Ik vraag hem waarom hij geen dagboek of een weblog bijhoudt, hij heeft een computer en is aangesloten op het internet, nu zal alles op een dag samen met hem verdwijnen, al zijn wedervarens, zijn grappen en zijn grollen ook, zijn hele levenswerk wordt ooit voer voor vuur. (Mooi hxe9: voer voor vuur, … En zo ken ik er nog wel een paar, zou ik dan toch tot een Duits adellijk geslacht behoren zoals mijn vader altijd beweerde, en is in dat geval mijn moeder wel mijn moeder en hij mijn vader?)

x93Ik heb dat ook al gezegd,x94 zegt zijn vrouw tot niemand in het bijzonder, staar in de ogen. Wijze woorden van een dom wicht, moet kunnen, onderschat God niet. (Wie herinnert zich niet Wifredo Maertens: het einde van de tunnel is in zicht. Twee weken later wordt hij aan zijn ogen geopereerd, twintig jaar later zit het hele land nog steeds in de miserie. Van een tunnel is al lang geen sprake meer, alles is een bodemloze put geworden.)

x93Wat hebt gij al gezegd?x94 De mouwen van zijn pull te kort, een bril met glazen van Pearl, een achterwerk dat jeukt, en al wat toch zichtbaar is kleurt grauw en geel, het lijf van een zieke, de blik van een myxomatosisch konijn, de kromme poten van zijn vader, en dezelfde lamlendigheid waarvoor ik mij schaam en die hij met fierheid aan zijn oude dag wijt. Oude dag, hij is 59 jaar, jonger dan ik. Vrouwlief fronst haar wenkbrauwen en snokt haar kin vooruit, ze heeft (of is het: draagt?) een klein snorretje, beetje onverzorgd en vier, vijf gitzwarte stekelharen kondigen nakende baardgroei aan, eens de zestig voorbij wil het bij vele mensen immers wel eens donderen zonder bliksemen. Ze zwijgt, en fronst en snokt nog een laatste keer. Guido Belcanto wo bist du bleben. Ik weet genoeg, maar ik heb nog een halve tas waterzooi te gaan, kruidenthee noemen ze dat hier. x93Goed voor de jicht,x94 zegt ze, maar ik heb geen jicht. Ze weten niet eens dat ik met de bus gekomen ben, veronderstellen dat ik me per auto verplaats, een Audi 400, dat er thuis vrouwen en kinderen op mij wachten, dat ik rondjes geef op cafxe9, kortom dat ik een Vlaming ben.

x93Vanaf de Witte Mars heb ik geen enkele gemist. Vier keer Brussel, Hasselt, al twee keer Charleroi, maar ik weet niet meer voor wat. Lanaken, Sint-Truiden. … Oostende, ja, Oostende hebben we ook gedaan.Vermoord voor een sigaret, stel u voor. En nu moogt ge niet meer roken in de cafxe9s, maar dat lost niks op, er zal altijd gemoord worden.x94

x93Sint Niklaas,x94 dat wijf is taaier dan je zou denken.

Hij dan weer: x93Vorige week nog Dendermonde. Maar Antwerpen, met van Temsche, dat was echt de bloemekee, toen hebben ze me vragen gesteld van VTM, maar ze hebben het niet uitgezonden. Vroeger namen we er Holland ook bij, maar daar zijn we mee gestopt.x94

x93Ja,x94 (zij), x93we hebben ons daar eens gralijk misreden, al met een keer reden we recht door zee, water links en water rechts, en we zaten op een straat zonder zijstraten en zonder einde, die ging altijd maar rechtdoor, en wij ook want ge kon niet afslagen. Om schrik van te krijgen. We wisten niet meer waar we waren en reden misschien wel negentig kilometer per uur. Ik zei: ons uur is geslagen. Jaja, zo diep dat water ginder, meneer.x94 Diepe waters natte gronden.

x93En regenen, Paula. Regenen.x94

x93Ja, en regenen, Albert. Dat is waar.x94

x93Ja, dat is waar.x94 Hij klopt met de linkerwijsvinger op tafel. x93Al wat we zeggen moogt ge opschrijven, alles is waar. Onze rekeningen kloppen.x94 Hij bekijkt de lege asbak. x93Ha! Rookt ge? x85 Neen, goed zo. De Hollandse landkaarten zijn niet zo goed als die van hier, en de wegwijzers deugen er ook niet. Wat wilt ge, met al die drugs. Moest ik x85x94

Laurent de hond blaft, de buitendeur gaat open en toe en terug open want de gordijn zat er tussen en dan definitief toe. Een Klaaskoek in een uitgedroogde regenjas doet zijn intrede, zijn bleekschetig haar op een streep, hij draagt geen bril: Filip. Klaar om gefotografeerd te worden, geeft me de hand, stinkt naar ajuin of prei, zijn vrouw is jong gestorven.

x93In x92t kinderbed gebleven, meneer, van onze vierde. Tom. Het kind heeft geen kans gekregen, het was al dood voordat het leefde. En toch, het blijft mijn lieveling, onze Tom. De drie anderen leven nog. Sindsdien houd ik konijnen, en rijd ik met ullen ier mee naar alles wat er te doen is. Ja, dat doe ik. Zo passeert de tijd. Ook als het slecht weer is.x94 Iedereen zwijgt als niemand spreekt, maar:

x93Kijk, daar woon ik. Ge kunt het niet zien van hier.x94

Drie rouwmarcheerders en een schele hond, denk ik, – gisteren was het Gedichtendag, en ik heb er nog van, voel me net een oude Vlaamse dichter met een baard, een bard, haha. (Flauwe grap? Hebt ge uzelf al eens bekeken?)

Vroeger al fietste hij overal heen waar brand woedde, of waar zich een ongeval had voorgedaan, of als ergens een openbare verkoop doorging. Hij was erbij toen deurwaarder van Luidekerke al de beesten van het Torenhof verkocht, dat was erg, zeer erg. Hij had moeten journalist worden maar als jongste van een gezin van acht, dat was nog niet vanzelfsprekend toen. Er is nog zoveel dat zou kunnen gezegd worden, maar waarover niet wordt gesproken, daarover wordt gezwegen, zo gaat dat in Lebbeke en zo gaat dat in Lembeke. Nu rijdt hij met Albert en Paula overal mee naartoe, maar hij komt wel tussen in de kosten, dat wil zeggen dat hij de benzine, de drankjes, de verzekering, het klein en het groot onderhoud betaalt, en ook dat alles wat misloopt zijn schuld is, de overschot wordt opzij gelegd voor een nieuwe auto. Nieuwjaar jongstleden hebben ze een TomTom van hem gekregen, zelf geven ze allang niets meer, aan niemand. Van zodra ze ter bestemming zijn wordt Filip onmiddellijk op verkenning uitgestuurd, Paula sukkelt met haar benen, en Albert is niet goed bij zijn hoofd, denk ik, ziet dat daar zitten, een schoner geval van verhulstenis kunt ge u niet voorstellen. Mooi gezelschap, ik ben hier op mijn plaats, maar wat doe ik hier?

x93Uitkieken waar de fotografen zich ophouden en of er ergens camerax92s staan opgesteld.x94

x93Ja, Filip, uitkieken, hxe9. Ge doet dat goed man.x94

x93Ja.x94

Het is niet de bedoeling dat Albert en Paula zomaar rouwmarsen meestappen, neen, zien en gezien worden, gisteren nog hebben ze in de kringloopwinkel vier knuffels gekocht voor zes euro, teelichtjes kopen ze in het Kruidvat. Als de vraag stijgt, de prijs ook, moest ik jonger zijn ik specialiseerde me in witte ballonnen. (Mij is vorig jaar opgevallen dat ik in een tijdspanne van nog geen drie weken een en dezelfde knuffelbeer met twee blauwe strepen op zijn linkerarm op drie verschillende plaatsen van misdaad of onheil lag. Soit. Ik heb maar een tv met een klein scherm, dus ik kan me vergist hebben)

x93Video?x94 Neen, ze hebben geen video, maar wel een modern fototoestelletje.

* * *

x93Filip, zie, dat is nog eens een gedacht. Een video. En een camera. We maken onze eigen films om naar te kijken.x94

Na door mij gefotografeerd te zijn, keert Filip terug naar zijn konijnen.

x93Nog wat thee?x94

x93Neen, dank u.x94

.

Vlaanderen. Waar van oud gruis verse koffie wordt gezet,

de lepel steeds in de rijstpap staat, hoger dan ik de blauwvoet

vliegt, kwaad woont waar goedheid wordt gehoond. Daar.

In iedere hoek een ezelskind, in iedere buik een ezelsdracht.

Libertxe9, xe9galitxe9, fraternitxe9? Moerasgebied.

.

Vanachter een autoruit wuiven vier handjes me toe,

oude kerels in een kever dolle pret zigzaggend over de weg,

naar de kliniek, hoor ik nog wordt gezegd, over mij wordt gepraat

alsof wie ik ben buiten de werkelijkheid staat, alsof

wat ik niet weet niet bestaat wuiven handjes me toe.

Gebruik viermaal ook: de lippen, de oren, de neus,

de mond, zijn hele lijf veroordeeld tot de dood.

Wie weet waarom mag zeggen wat hij wil, ik stop

mijn oren, verberg mijn ogen, en morgen lees ik in de krant:

zolang de lepel in de rijstpap staat, dan treuren we nog niet (bis).

Zijn kniexebn veel te laag, als van een koe,

zijn benen plooien achterom, net geen aap,

zijn oren, hieraan onderscheidt men dwaas van dom,

uit zijn mond geen geluid, uit zijn zak geen geld,

tot de spiegel zeg ik: ik ken die man.

Richter wil eens wat wegen, eet graag fruit, – geef

me de schaal eens. Ik zoek problemen waar geen

oplossingen zijn, ik plant bomen waar grond ontbreekt,

ik bouw huizen stenen zat, maar sta voor rood en wacht,

ik denk: alles zit me altijd tegen. x91t Is nu kwart na negen.

.

Mijn meningen zijn dan misschien wel steeds bescheiden, of juist niet bescheiden, maar bescheten, in de heilige boeken der geleerden worden ze hoe dan ook bij de afwijkende gerangschikt op de bladzijden die van papier van slechte kwaliteit worden gebrouwen, tenminste als ze al voor escatalogering in aanmerking komen, en mijn omgangsvormen die ik zelf als uitermate beleefd beschouw blijken vooral storend te zijn, omdat ik blijf rechtstaan op trein, tram en bus, ook als er geen zitplaatsen meer vrij zijn, of uit beleefdheid de zaal verlaat als er al vreemdelingen aanwezig zijn, of bijvoorbeeld mijn schoenen niet aanhoud waar pantoffels verboden zijn, – tja, het leven is niet makkelijk voor wie zelfs door de verworpenen der aarde wordt uitgespuwd, voor wie straatarm is en als rijke vrek rondwandelt, die gewoon is in alles te mislukken, zelfs in de misdaden die hij niet bedreef, en van het geloof dat hij ooit tijdens een achtervolging verloor nooit de essentie begrepen heeft, alleen de zin: blinde gehoorzaamheid en absolute onderwerping. (Ziezo, als dat nog geen volzin is.) Zeker in Vlaanderen valt nog amper te leven, en voluit gaan waarheen dan ook is er ongewenst, zelfs onmogelijk, een optreden van de fanfare der grijze nonnen kan nog net, maar een bol gehakt met hot madras curry kruiden of look in de tomatensaus kieperen, owee mijn gebeente, hele mensenlevens zijn hier al verwoest door een te diepe halsuitsnijding of jonge kerels zijn hier al priester geworden omdat hun vader teveel biertjes van hoge gisting dronk, familievetes blijven standhouden omdat vijftig jaar geleden een bastaard een universitair diploma haalde en de eigen jongen zich verhing; ach, vreemde heersers vertrokken hier ooit met de noorderzon maar lieten de inboorlingen achter met alles behalve een zuidergevoel, in zoverre hier ooit al van gevoelens sprake is geweest.

Neem nu de dorpjes Beerst, Keiem en Leeke, bus 53 passeert er, komende van Oostende rijdende naar Vetsmuide, de nationale boterhaven. Daar woont Elfriede, zeg maar Frieda want zijzelf zwijgt als vermoord, door haar buren wordt ze Fred genoemd, maar zelfs dat weet ze niet. Ze is 82 jaar en draagt onderbroeken met gaten voor zeven benen, al eeuwen is ze incontinent, doch tot vandaag is het bestaan van pampers nog niet tot haar kruipkelder doorgedrongen. Ze draagt dag en nacht, jaar in jaar uit dezelfde middellange rok, zelfgemaakt uit de strontgroenbeige kruimelstof die haar moeder nog kocht van een Limburgse ambulante oplichter, die haar 3 el liet voor de prijs van 2, maar blijkbaar een lengtemaat uit Plopsaland hanteerde. In haar huis, onlangs werd het door een makelaar geschat op 78 duizend euro, maar het is drie keer zoveel waard, heerst een misselijkmakende stank, niet te doen, kortom: hier hokt een verschrikkelijk vies wijf in een uitermate vies kot, Vlaanderen op zijn best, Albert Twee is er terecht de koning van. In haar dorp worden schuren in brand gestoken en wie dood is begraven, en alle illegalen wonen er in hetzelfde huis, Dorpstraat 153, eigendom van de broer van de burgemeester, want toeval bestaat niet, en stromend water of elektriciteit ook niet denken de sukkels die er drie lagen boven mekaar schuilen voor boos mensenbos. Daar woont M. Seralphi, die niet lezen kan noch schrijven, achttien en een half jaar oud is, maar er veertig uitziet en het waarschijnlijk ook is; hij wordt weldra de eerste bezoldigde voorzitter van het pasopgerichte Multiculturele Oostendse Konvent, ja, met een k, afschuwelijk vind ik dat, het was het laatste idee van de minister voordat hij zich bekeerde tot het socialisme maar bij Hare Krishna terechtkwam, zijn vader die ik nog heb gekend, maar hij mij niet, niemand kent me, schudde zijn hoofd zo hard dat het van zijn lijf viel, maar mij gaat ge niet vals beschuldigen van dit of dat, ik kan zwijgen, dus beweer ik: Seralphix92s brood is gebakken, en het mijne diepgevroren. Iedere maand kan hij nu in Brugge in het Provinciehuis geld ophalen, het is zijn manier van inburgeren, ik ken persoonlijk nog drie miljoen Afrikanen die klaar staan om zich in te burgeren. Hij heeft nog geen bankrekening, maar hij reist wel al gratis met het openbaar vervoer, – ik niet.

(En nu ga ik afwassen, hopelijk breek ik niets, ook al ga ik niet uit skixebn, want op een dag legde ik alle latten zo hoog dat ik er nu niet meer aan kan. Een ongeluk komt nooit alleen, een deurwaarder ook niet, – een beter pleonasme bestaat niet.)

Te land, te water en in de lucht, – de manieren om de wereld te verkennen zijn legio, en toch is er haast geen mens meer die van de ontdekking van de wereld zijn dada probeert te maken, neen, liever nog lezen ze met een kat op hun schoot De ontdekking van de hemel door Harry Mulisch (door wie?), en dan verbazen ze er zich over dat alles van slecht naar worst gaat. Vraag hen niet naar Maurice Chappaz, die vorige week op 92-jarige leeftijd overleed en ooit met veel bravoure de ongelijke strijd aanbond tegen de sneeuwboeren in wier achtertuintjes de klunzen van hier thans de skilatten aanbinden om hun gebroken armen en benen even later per vliegtuig te laten repatrixebren op kosten van meetjes en peetjes die zich in Zeeman aan zee wanen en in het frietkot van Alice in een zevensterrenrestaurant. Glxfchwein zullen ze drinken, en luidop Mutti roepen, tegen de Domste van Keulen plassen rond kerst, goeie ambiance slechte sfeer allen daarheen, maar niet met de trein. Voor geen geld par avion naar de Parijse velden van Elyzee om er geen koffie te drinken in de kaberdoes waar de schele salonscheet ooit kinderlijk aan huis was aan het handje van zijn tante Simone, – maar Charles, here we come, taksvrije parfum te kopen op de luchthaven, waar zijn de boten? E viva Espaxf1a por favor, al in Zaventem kunt ge zien dat ze als kind mishandeld werden en deze traditie in ere houden, is het omdat ze van leden mismaakt zijn of geestelijk gehandicapt, hop, daar duwt de reisleider al achtig Limburgers als vee het vliegtuig in. Enkele jaren geleden schreef de bekende Nederlandse begrafenisondernemer, dichter-zanger Frank Starik me eens dat vakantie voor hem zich op andermans vleugels naar verre en warme landen laten vliegen was, een vettige duik in de vieze vlezige mensenmassa beschouwde hij als zijn geprefereerde bezigheid als het dichten even niet lukte, lees zijn gedichten en u zal me begrijpen. En nu haast op bevel van hogerhand vervuilen de gemene stinkerds van hier en elders hun luchtruim, mijn ademlucht om de Ramblas van Barcelona te gaan verontreinigen, klauteren ze in Zuid-Amerika op de stenen ruxefnes van Azteekse culturen, wanen ze zich paus de zoveelste in Rome, spreken ze geen Russisch in Moskow en genieten ze niet eens van de typische geur der Londonse metro.

In Het Nieuwsblabla Online van 14 januari: De Belgische luchtvaartmaatschappij Brussels Airlines houdt vanaf vrijdagavond een uitzonderlijke onlineverkoop. Meer dan 400.000 vluchten naar meer dan 30 bestemmingen worden verkocht voor prijzen vanaf 49,99 euro enkele reis, alle kosten inbegrepen. ‘Ondanks de economische crisis wil Brussels Airlines inspanningen blijven leveren om haar klanten betaalbare vakanties aan te bieden’, klinkt het in een persbericht.

Heer, o Heer, laat het allemaal enkele reizen zijn vanwaar terugkomen onmogelijk is, laat neerstorten wat niert zou mogen opstijgen. Amen.

(Uit: Het koningshuis en ik. Pleuritis majestatis.)

Ik draag geen zwarte lap voor mijn linkeroog,

er past geen gekke hoed op mijn dwaze hoofd,

een kleurensjaal wil ik niet, in plassen trap ik niet,

ik mijd regen, mijn schoenen kunnen daar niet tegen,

ik woon in Oostende, de koningin der badsteden niet. 

We waren met vijftien, of was het zestien,

zaten op de kist van een dode, en zongen

het lied der vette vazallen, gedroegen ons

als kalven, droomden van een republiek, maar

de koning schreef ons brieven zonder antwoord.

Iedere koning is stam, zijn land de boom,

de gemalin het gewei, de kroost te koop,

geen inwoner is vrij. Iedere tak gezaagd

vanonder elke aap, vuur wordt gemaakt,

de koning zegt: lekker warm hier, leve Al Gore!

ZIE OOK: Gelezen en afgekeurd. (1)

Uit Het Nieuwsblad Online van 15 januari: x93In Kieldrecht is donderdagmorgen toch de sloop gestart van de historische boerderij Hof ter Walle. De politie is binnengevallen en heeft alle actievoerders gearresteerd. De aannemer is kort daarna gestart met de afbraak van de 17e-eeuwse schuur. Momenteel is de politie nog altijd aanwezig om iedereen op afstand te houden. Het actiecomitxe9 Doel 2020 reageert ontzet en verbaasd omdat woensdag nog de belofte was gemaakt om het dossier opnieuw te bekijken.x94

Het gaat natuurlijk maar om een hoop stenen en wat eiken balken van vierhonderd jaar oud, dat beseft zelfs een huidzak vol voze gebeenten en rottende etensresten, voorzien van hooguit een emmer bloed en een kuip vol ingewanden als ik, maar. Waarom morgen toch ook maar niet de Gentse Bloedburcht afbreken, daar kleeft de sacrale bloeddorstigheid der middeleeuwen en de huiveringwekkende schande der sociale strijd uit de negentiende tenminste nog letterlijk aan de muren, – ik kan het weten, ik heb er lang genoeg rechtover gewoond, en H is er zelfs geboren, in de folterkamer, op een vrijdagavond om kwart na negen. (Dat van die folterkamer is niet waar, het was op de binnenkoer.) En al die storende betonnen bunkers in kunstmatig aangelegde duinenlandschappen, de kathedraal van Antwerpen en de kelder van Fons (rosse Fons) uit Roesbrugge-Haringe, ik noem maar wat, het Fort van Breendonk, maak er souvenirs van: steengruis in tipzakken, tralies voor op de boterham, geronnen bloed als oordoppen. U zegt: de vergelijkingen lopen mank, wel: ikzelf ook.

Mij gaat hierom: gooi nooit een steen in de ruit van een Joods bazaartje of de hele Vlaamse intellectualiteit staat op zx92n lege kop, laat de gedachte maar niet in uw binnenzak opwellen dat er wat teveel moskees staan in Antwerpen, of wie kan schrijven zegt dat ze moeten blijven. (Dat is een mooie, nietwaar? Wie schrijft, die blijft. Wie kxe0n schrijven, mxf2et blijven. Eigen miserie eerst.)

Weg met heel Vlaanderen, met al zijn mandatarissen en hun secretarissen, weg met iedere broodschrijver en elke gesubsidieerde theaterhengst, weg met alle analfabete rijmelaars,  met elke donner kebab van varkensvlees. Lang leve het actiecomitxe9 Doel 2020, maar ik weiger wel Mark Meekers, de plaatselijke dorpsdichter ernstig te nemen, en zijn schilderijen bevallen me al helemaal niet, evenwel: op mij mag hij rekenen, ik kan toch niet tellen.

En dan nu allemaal tegelijk: weg met Kris Peeters, kies voor iets beters!